themars

     ก่อนหน้านี้มีคนใกล้ตัวถูกให้ออกจากงานไปแล้วคนนึง จะบอกว่าเป็นเพราะพิษเศรษฐกิจก็คงไม่ใช่ มันเป็นเรื่องของการเปลี่ยนโครงสร้างของแผนกนั้นๆมากกว่า แต่ก็รู้สึกใจหายอยู่ดี ขนาดว่าคนละแผนกนะนั่น
จนกระทั่งวันนี้...พี่ที่เราสนิทด้วยเดินมาบอกว่าพรุ่งนี้จะแกงหน่อไม้ให้กินตอนเช้าอย่าเพิ่งกินข้าว                    ว้าว....ขอบคุณคร้าบบบบบ
     ก็เลยพูดถึงว่าเมื่อวานไม่ได้ไปเดินตลาดด้วยกันเพราะพี่เค้าต้องไปคุยกะเพื่อนดูท่าทางเครียดเชียว มีอะไรกันรึเปล่า พี่ตอบว่า เออ เครียดจริงแต่เล่าไม่ได้ว่ะ เพราะเค้า(ซึ่งเราเดาว่า เจ้านายเราเอง) ยังไม่ได้คุยกับพี่แต่คุยกะเพื่อนพี่มา ไว้ให้ทุกอย่างมันแน่นอน พี่ต้องไปแล้วแน่ๆจะเล่าให้ฟัง....เหวอดิทีนี้ มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอพี่...เออ "ร้ายแรงว่ะ "
     ยอมรับเลยว่า ตกใจมาก เพราะพี่เค้าคือ คนที่ดูแลเรา เข้ามาพูดคุยกับเราเป็นคนแรก เมื่่อเราย้ายมาทำที่นี่ ไม่รู้ว่ามันคือเรื่องอะไร แต่รู้สึกไม่สบายใจมากๆ หวังว่ามันคงจะไม่เลวร้ายอย่างที่พี่เค้าคาดการณ์ไว้ มันเป็นความรู้สึกที่โหวงๆอยู่ข้างใน บอกไม่ถูกสิ่งเดียวที่พูดกับพี่เค้าออกไปได้ ก็มีแค่"ถ้าเล่าได้เมื่อไหร่ต้องรีบเล่านะ"....ไม่ใช่ว่าสอดรู้นะ แต่มันต้องรู่น่ะ ทนไม่ได้จริงๆ
 
หนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรไม่รู้ ตัวเราเองก็ยังไม่มีความชัดเจนในชีวิต แต่ตอนนี้นอกจากเรื่องของตัวเองแล้ว ก็ขอให้เรื่องที่จะเกิดขึ้นกับพี่คนนี้ในอนาคตไม่มีอะไรร้ายแรงที่เถอะ....สาธุ
 

edit @ 29 Aug 2009 23:12:34 by themars

เรื่อยๆมาเรียงๆของแท้แน่นอน....เพราะไม่ได้เขียนนานมาก

  พอเข้ามาก็ต้องอมยิ้ม พบข้อความห่วงใยจาก Khun Puii ที่แม้ไม่ได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการก็ตาม ยิ้มค่ะ...อิชั้นยิ้มมมมม ปลื้มใจ

....นี่แหละเนาะชีวิตคนเราไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย แค่การใส่ใจหรือความห่วงใยเล็กน้อยๆจากใครซักคนก็ดีแล้ว แต่ก็อย่างที่เขียนบอกกับตัวเองเสมอว่า อย่าคาดหวังจากใครก็ตามแต่...ว่าเค้าจะมาเข้าใจเราจริงๆเพราะหลายๆครั้งที่ตัวเราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

    เริ่มชีวิตทำงานมาได้พักใหญ่ๆงานก็เพิ่มพูนขึ้นทั้งๆที่ไม่ต้องการ บวกอาการ"เอ๋อ"รับประทานเพิ่มเข้ามาอีกอย่างนึงนึกขำเหมือนกันทำงานยังกับคนแก่...ลืมนู่น ลืมนั่น บ่อยเกิ๊น...แต่ก็นึกเซ็งตัวเองอยู่นะ คนเราทำผิดพลาดครั้งแรกน่ะให้อภัยได้ ครั้งต่อไปมันก็คือความสะเพร่า...หรือว่าไง

   กับกาลเวลาที่เปลี่ยนไป ตัวเรายังคงอยู่ที่เดิม เพื่อดูคนรอบกายที่เปลี่ยนไปตามภาระหน้าทีที่เกิดขึ้น(ภาระตัวเองก็มี แต่ไม่ค่อยจะดู เนียนๆทำเป็นลืมมันไป) ได้กลับมาคุยกับคนที่หายไปชาติเศษ ได้นั่งดูข่าวพัฒนาการของแพนด้า(แว่วๆว่า ลืมตาได้ 2 ข้างแระ แล้วทำไมช้างไทยตกลูกไม่มีถ่ายทอดสดบ้างว้า ) ก็เลยนั่งคิดเรื่อยเปื่อยตามนิสัยที่แก้ไม่หายของอิชั้น คือ ผลัดวันประกันพรุ่ง แย่จริ๊งๆ

   เคยเป็นไหมไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน...พยายามจะแก้ไขตัวเองให้ดีขึ้นแต่พอเอาเข้าจริงๆก็ทำไม่ได้(อย่างนิสัยแย่ๆของตัวเองเนี่ย) ต้องให้เรื่องนั้นๆมีคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยถึงจะกระตือรือร้นขึ้นมาบ้าง เฮ้อ

                                                         END เหอะ

                                                                                                    THE MARS

ปล. 1. ช่วงนี้บ้ารายการ เกมฮาท้าพิสูจน์ ของหนุ่มๆเกาหลีเค้า(อย่าถามนะว่าชื่ออะไรกันบ้างจำไม่ได้หรอก เยอะเกิ๊น) ฮากระจายมากๆ แต่ดูทาง youtube นะ คนแปลเค้าเจ๋งจริงๆ

ปล. 2. ติดโปรแกรม Skype มาได้ซักพัก สนุกดีเหมือนกัน แต่บางทีก็ต้องมารู้สึกจิตตกกับคำพูดของคนที่เราไม่รู้จัก เล่นเพื่อ???(ฝึกภาษาอังกฤษ...มั่วๆ..ไง)

edit @ 13 Jul 2009 00:11:54 by themars

ณ บริษัท...

เวลา 14.03 น.

 จริงๆตอนนี้ คือเวลาทำงานแต่ความรู้สึกเบื่อหน่ายกลับเข้ามาถาโถมอยู่ข้างใน...ก็เลยซักหน่อย ขอแอบเขียนซักหน่อยละกันนะเจ้านายยยยยยยยย----อ๊ะ!!! แต่เดี๋ยวก่อนวันนี้เจ้านายไม่มานี่หว่า เหอๆ  ปลอดโปร่ง...

 เวลาที่คนเรารู้สึกแย่หรือเบื่อหน่ายก็มักจะมีวิธีผ่อนคลาย ที่แตกต่างกันไป อิชั้นเองเมื่อรู้สึกแย่มากมายเมื่อใด(ต้องบอกว่าแย่มากๆ) ก็มักจะเขียนลงในสมุดบันทึกปกดำของตัวเอง+++ไอ้ครั้นจะเรียกไดอารี่ก็เรียกได้ไม่เต็มปาก 3 ปีผ่านไปยังเขียนได้ไม่ถึงครึ่งเล่มเล้ย...คนเรา+++ เคยเขียนเรื่องที่แย่ๆของตัวเองไว้เยอะไปหมด สุดท้ายเมื่อกลับมาดูก็จะรู้ว่าในแต่ละช่วงตัวเราหมกหมุ่นกับเรื่องอะไรอยู่ ที่สำคัญเมื่อมองย้อนกลับไปเราจะรู้ว่าปัญหาเหล่านั้นจริงๆแล้วไม่ได้ยากอะไรเลย เหมือนที่เค้าบอกว่าคนนอกมักมองเห็นทางแก้อยู่ซำเหมอ....(โอ้ว..นี่เองประโยชน์ของการเขียน)

 กลับมาเรื่องที่ว่าชีวิตมันน่าเบื่อ วันนี้ได้คุยกับไอ้ฝ้ายอยู่ๆมันก็ถามว่า งานเป็นไงบ้าง เบื่อไหม เหนื่อยหรือเปล่า นี่จะหางานใหม่อยู่อีกหรือไหมเนี่ย ฯลฯ....ในใจก็คิด มันจะถามอะไรเป็นชุดขนาดนี้เนี่ย.. ก็ตอบมันไปตามประสาว่า เบื่อไหมก็เบื่อ เหนื่อยไหม ไม่เหนื่อยว่ะ ที่เก่ามันหนักซะจนรู้สึกว่าที่นี่ชิลล์ๆ แต่ไอ้คำถามสุดท้ายนี่ไม่ได้ตอบ เพราะไม่รู้จะตอบยังไง หาที่ใหม่ไหมอะหรอ--- ถ้าที่คิดไว้ ก็คงต้องหา แต่ไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร ชีวิตมันเดินทางมาแบบสะเปะสะปะ จะย้อนกลับไปทางเดิมก็ไม่ได้ จะให้อยู่ที่เดิมตรงนี้ไปตลอดก็คงไม่ใช่ในเมื่อเรารู้ว่างานมันจะย่ำอยู่กับที่ ไม่มีหนทางที่จะโตกับสายงานนี้ได้เลย  แต่ก็หยั่งที่เคยถามตัวเองมาตลอดว่าอยากทำอะไร มีความฝันอยู่รึเปล่า คำตอบตอนนี้===> ไม่มี ไม่เหลือ ไม่รู้...

~~~END~~~ไปเลยดีกว่า

Themars

ปอลอ. 1 แมนยูช้าน...แพ้มันได้ไงเนี่ย ยับเยินที่สุด>>>น่านดิ วัยสะรุ่นเซ็ง

ปอลอ. 2 คนเราไม่มีความฝันได้ยังไง ไม่ต้องรีบค่อยๆหา>>>>OK!

edit @ 19 Mar 2009 14:50:48 by themars

ในที่สุด...ความพยายามในการที่จะลงเพลงก็สำเร็จ ขอบคุณทุกๆโค้ด ที่ทำให้อิชั้นได้ทดลอง รวมถึงบอร์ดที่ Exteen ด้วยจ้า แม้เพลงที่นำมาลงจะไม่ใช่เพลงที่ต้องการ แต่ก็เอาน่า....ยังไงก็เป็นเพลงที่ชอบเหมือนกัน

แต่สำหรับคืนนี้นั้น หนทางยังอีกยาวไกล ต้องคอยตามลุ้นตามเชียร์ทีมสุดรักกันต่อไป อ๊ะ !!!แต่เด๋วก่อน แล้วพรุ่งนี้อิชั้นก็ต้องเป็นศพไปทำงานอีกแล้วน่ะสิ

 ---------- ก่อนไปฝากรูปดีกว่า จาก http://www.soccersuck.com/soccer/viewtopic.php?t=137949 จ้า

..... คิดถึงจริงๆๆเล้ย...

สู้ๆ เค้านะเว้ย!!!!

edit @ 25 Feb 2009 00:38:50 by themars